Zaferkotan’s Weblog

Just another WordPress.com weblog

Her saatimin başına koyduğum dakikalar

leave a comment »

Gece karanlıktı…
Kapılar açıldı…
Beraber son yolculuğumuzdu sanki
Yol üstü ışıkların yüzüme vuruşları geliyor aklıma
Gözlerim doldu bir an
Yüreğimde bir çıtırdı

ve şarkım çalmaya başladı… O adamın yine garip sözleri geldi aklıma…

” denizde vardı oltambir balık tuttum zannettim, baktım hepsi rüyaymış, mekanım yanmış bir ormanve tek seçimse çaresizlik, buna inanmagöz gördüğünden korkmaz, eski bensem bir çiçek olsam da solmamanlatsın bilen kimse, hep çeken bilir demişlerçekense susmuş hep konuşmuş çekmeyen kim varsaanlatsın derdi çeken, hüzün kaplı yüzlerinde kırışmakta dertlerbir de ellerinde kürek kazmave der ki şeytan yazma, ben olursam neyle anlatırımneyle anlarım ben anlatmazsam hangi sazlamürekkebim dilimde, kağıdım aynam,gönlü saydam olan anlar anca işte sayfamhergün intihar eşikte ve umutlar beşiktebu dünya kapkaranlık, ışık başka yerdeherkes peşimde, herkes sandığım kadar iyi olsaydı keşeen azından ay beklerdi üstümde yalnız gecede “

titremeye başladım…
gözlerim doldu ağlamıyacağım dedim içimden…
gözlerine bakmaya cesaret bile edemedim…
hiç bir sebebi sorgulamadan ve sormadan nedenini
yarınlardan süphe eden sen ve yarınlardan şikayetçi olan sendin…

Gelmemiş yarından şikayet etmekten değil aslında sevginin bitisi
Cesaretsizlik ve karakterinin kaldıramıyacağı bir durumdu sanki…

7. dakika

İşte kelimeler dökülmeye başladı birbir
vakit gelmişti
ayrılıktı sonu ve başını hiç düşünmemiştim yeni olanın
olacak olanların umrumda olmadığı vakitti…

8. dakika
geri dönmek istedim.. zaten bitti ne kaldıki elimde diye bi soru tükendi…ve gözlerimin önünde yok olup gitti aynen senin gibi..

16. dakika

bu dakikaya kadar geçen herşey boştu çünkü konuşmadan donup kaldım hiç birşey düşünememek ne garip ve ben bunu bir değil aynı heyecanla bir çok kez yaşadım…

21. dakika

sanki kendimi evrenin en yaşlı ve en çok yük taşıyan insanı zannettim … saçlarım sarıydı gözlerim bu sefer rengini kaybetmiş kıpkırmızıydı…

————-

ömrümün son baharının içinde ikinci bahar yaşamaya hazırken yeşermeden solan bütün çiçeklerimi yerden tekrardan toplamak ne gariptir ve avuçlarımı sıktığımda dağılırken yapraklar… onların üzerine döktüğüm kanlı gözyaşlarımı görmek ve sesimin titremesi satırlarımı yazarken…

tekrar görülen sahneleri hayatın boyunca sanki birilerinin dayatması ile ezberlemek birileri ile bir yerde ve bir şekilde aynı piyesi aynı lanet sahnenin üstünde küfür etmek hayata…

Bu sefer en samimi küfürlerimi ediyorum hayata…

bana sunduğunuz sahnenin tam ortasında…

” Şu alemde yalnız bir kulum”
Mevlana

Written by zaferkotan

Mart 24, 2008 8:15 am

Kategorilenmemiş kategorisinde yayınlandı

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: